Artikelenbank 'TxTxS'

Mijn recensie van het boek De Kerk Loslaten van Anneke Polkerman stond oorspronkelijk op Zinweb. Ik heb het mijn eigen site geplaatst. "Buitenstaanders kennen de wereld van het strenge protestantisme vooral van de boeken van inmiddels ongelovige schrijvers als Jan Wolkers en Maarten 't Hart. Agogisch counselor Anneke Polkerman stamt ook uit die wereld maar laat zien dat een afscheid van de Kerk geen afscheid van spiritualiteit of zelfs christendom hoeft te betekenen&#8230". Hier de link. De Kerk Loslaten (recensie) . Titus Rivas.

Compassie is niet zomaar een gedachte, het is een universele waarde die de mensen wereldwijd verbindt. In iedere cultuur, religie of samenleving komt deze waarde terug. Bij oprecht mededogen gaat het om het doelbewust rekening houden met anderen zonder dat je daarbij uiteindelijk toch alleen weer je eigen belangen voor ogen hebt. Rekening houden met een ander omdat die persoon je anders vroeg of laat zou kunnen benadelen, heeft dus niets te maken met echte compassie. In de ethiek kent men de zogenoemde gulden regel, die binnen allerlei levensbeschouwelijke tradities terug te vinden is. In het Nederlands vat men deze wel samen als volgt. “Wat gij niet wilt dat u geschiedt, doe dat ook een ander niet”.

Waarom kunnen we maar niet aanvaarden dat de wereld fundamentele tekortkomingen kent? Waarom willen we alle pech, leed en risico uitbannen? De menselijke conditie is er nu eenmaal een van tragiek. Al lezen we dat graag in de Griekse tragedies, in het maatschappelijk bestaan ontkennen we het liever. Daartoe uitgedaagd door het populisme, dat ons wil verlossen van het tragische en het onvolmaakte, intensiveert de bestaande politieke orde zijn greep op de samenleving. De modernistische droom van maakbaarheid is verworden tot de nachtmerrie van een alom interveniërende fatale staat. Maar de politieke orde is een symbolische orde. Een orde waarin met handelingen, gebaren en woorden de strijd om de macht wordt gevoerd. Dat heeft het populisme beter begrepen dan de bestaande politiek, die voor elk vraagstuk - van obesitas tot overlast, van pesten tot klimaatverandering - een oplossing wil vinden. Waarheid en moraal moeten daarvoor de legitimatie bieden, terwijl we van Machiavelli hebben gelee...

Janneke Bazelmans schrijft in een opinie artikel in de Volkskrant van 22 juli over het dilemma van ouders over de vraag om wel of niet hun jonge kinderen te vaccineren. “Het vaccinatieprogramma van de overheid plaatst de kritische ouder voor een dilemma. Aan de ene kant voelt vaccineren niet goed. Naast ziektekiemen zitten er immers ook giftige hulpstoffen in de vaccins. Wie spuit er gifstoffen in een baby van amper twee maanden oud? En dan niet een keer, nee voordat een kind veertien maanden is, heeft het al vijf keer een cocktail ziektekiemen, chemische en giftige stoffen ingespoten gekregen. Een baby krijgt niet eens de kans om zelf een afweersysteem op te bouwen. Sterker nog, er wordt het afweersysteem iets opgelegd dat in normale situaties nooit zou voorkomen. En beschermen deze vaccins het kind of is het juist de conditie van het individuele immuunsysteem waar het om gaat? Misschien is het juist beter voor een kind om een ziekte door te maken en daarna levenslang immuun te zijn. ...

Politici die pleiten voor kernenergie laten nooit de prijs van eeuwen bewaking en verwerking van kernafval of de afbraak van een afgedankte centrale meewegen in de prijs van stroom door kernenergie. Het is eigenlijk een morele plicht van beleidsmakers om alle gevolgen van beleid door te berekenen en te presenteren. Een bekend voorbeeld is ook onze vaderlandse bio-industrie. Het kost jaarlijks minstens een miljard om de vervuiling aan te pakken, maar dit bedrag wordt niet doorberekend in de kostprijs en het vlees dat de consument in de winkel betaalt. Wees eerlijk en transparant als beleidsmaker en reken politieke partijen in een volgende verkiezing er op af wanneer zij dit tijdens een regeringsperiode niet zijn geweest. Hans Botman schrijft in een ingezonden brief in de Volkskrant van 29 juni het volgende. Bij lezing van het artikel 'Vergeet windenergie, zet in op zonnecellen' van Joost van Kasteren (O&D, 24 juni) moest ik direct denken aan de eerdere heilige gralen 'ke...

De Nederlandse Energie Maatschappij (NEM) kwam 14 mei met een opmerkelijke advertentie waarin gesteld werd dat niet alle groene stroom echte groene stroom is. Uit de advertentietekst is niet goed op te maken hoe het nu wel zit. In de Volkskrant een dag later legt Jonathan Witteman uit hoe het wel zit. Uit zijn artikel de essentie. Dat Nederlandse groene stroom merendeels het product is van in vervuilende kolencentrales meegestookte houtsnippers ('biomassa' genoemd), was bekend. Hetzelfde geldt voor de praktijk waarmee energieleveranciers de afgelopen jaren hun grijze stroom hebben groengewassen: door certificaten te kopen bij Noorse waterkrachtcentrales. De NEM kocht elektriciteit in op de beurs (vaak goedkope kolenstroom), maar gaf de energie daarna net als veel concurrenten een groen vernislaagje met Noorse certificaten. De duurzaamheid in Nederland kwam daarmee geen steek verder. Ook niet in Noorwegen, waar de waterkrachtcentrales geen seconde extra draaiden voor de tegen ee...

Economen geloven niet dat een groene economie en groei samen kunnen gaan. Dat is niet zo boeiend. Welke econoom rekent nu eens uit wat de gevolgen zijn voor de economie wanneer we alleen nog maar groene activiteiten toestaan. Krimpt de economie dan? En zo ja? Hoe snel en wordt dit dan weer gevolgd door groei? Waarom worden de indicatoren voor de situatie van de economie niet meer divers gepresenteerd? Waarom moet dat een optelling of middeling van rijp en groen zijn? Profiteren we wel allemaal in evenredige mate van de maatregelen die genomen worden om groei te stimuleren?