Posts

Posts uit september, 2013 tonen

Inleiding

De artikelen op blog hebben in principe weinig onderlinge relatie. Of er iets tussen zit dat u interesseert, kunt u het beste beoordelen aan de hand van het overzicht van de titels of via de labels, zoektermen en steekwoorden (zie onderaan) . Er zijn veel artikelen bij van Titus Rivas over Bijna Dood Ervaringen (BDE), paranormaal onderzoek en reïncarnatie. Titus bespreekt diverse boeken over deze onderwerpen.

De Kerk Loslaten van Anneke Polkerman

Afbeelding
Mijn recensie van het boek De Kerk Loslaten van Anneke Polkerman stond oorspronkelijk op Zinweb. Ik heb het mijn eigen site geplaatst. "Buitenstaanders kennen de wereld van het strenge protestantisme vooral van de boeken van inmiddels ongelovige schrijvers als Jan Wolkers en Maarten 't Hart. Agogisch counselor Anneke Polkerman stamt ook uit die wereld maar laat zien dat een afscheid van de Kerk geen afscheid van spiritualiteit of zelfs christendom hoeft te betekenen&#8230". Hier de link. De Kerk Loslaten (recensie) . Titus Rivas.

Compassie als universele waarde

Afbeelding
Compassie is niet zomaar een gedachte, het is een universele waarde die de mensen wereldwijd verbindt. In iedere cultuur, religie of samenleving komt deze waarde terug. Bij oprecht mededogen gaat het om het doelbewust rekening houden met anderen zonder dat je daarbij uiteindelijk toch alleen weer je eigen belangen voor ogen hebt. Rekening houden met een ander omdat die persoon je anders vroeg of laat zou kunnen benadelen, heeft dus niets te maken met echte compassie. In de ethiek kent men de zogenoemde gulden regel, die binnen allerlei levensbeschouwelijke tradities terug te vinden is. In het Nederlands vat men deze wel samen als volgt. “Wat gij niet wilt dat u geschiedt, doe dat ook een ander niet”.

De verzoening met tragiek is politiek noodzakelijk

Waarom kunnen we maar niet aanvaarden dat de wereld fundamentele tekortkomingen kent? Waarom willen we alle pech, leed en risico uitbannen? De menselijke conditie is er nu eenmaal een van tragiek. Al lezen we dat graag in de Griekse tragedies, in het maatschappelijk bestaan ontkennen we het liever. Daartoe uitgedaagd door het populisme, dat ons wil verlossen van het tragische en het onvolmaakte, intensiveert de bestaande politieke orde zijn greep op de samenleving. De modernistische droom van maakbaarheid is verworden tot de nachtmerrie van een alom interveniërende fatale staat. Maar de politieke orde is een symbolische orde. Een orde waarin met handelingen, gebaren en woorden de strijd om de macht wordt gevoerd. Dat heeft het populisme beter begrepen dan de bestaande politiek, die voor elk vraagstuk - van obesitas tot overlast, van pesten tot klimaatverandering - een oplossing wil vinden. Waarheid en moraal moeten daarvoor de legitimatie bieden, terwijl we van Machiavelli hebben gelee...