Waarom het CDA moeite heeft om een leider te vinden

Het beleid van het CDA bevat veel mooie woorden, maar zij neemt deel aan een regering die precies het tegenovergestelde doet. Dat ondermijnt de geloofwaardigheid.
Het nieuwe beleid zou moeten zijn Kiezen en Verbinden. Het CDA wil een linkse, sociale koers verbinden met een rechtse, liberale koers. Het gebrek aan een duidelijke uitleg over wat die integratie van die koers inhoudt breekt op. Door het deelnemen aan een regering die als gevolg van de economische recessie vooral moet bezuinigen, is het CDA medeverantwoordelijk voor de gevolgen voor de kiezers. Er zijn bijna geen kiezers die nu profiteren.
Wie wil een partij leiden waarvan bijna niemand de mooie woorden meer gelooft?



De brutaliteit van CDA-ers die proberen vol te houden dat hun intentie is om goed te doen, terwijl zij in de praktijk vooral een afbraakbeleid voeren, is vrijwel grenzeloos en schaamteloos. Kijk voor illustratie eens naar het verslag van het NOS-journaal van een interview met Henk Bleker.
“Lees vooral het schitterende interview in Elsevier”. “Ik ben net gevraagd om de hele wereld over te gaan om het welzijn van dieren te bevorderen”. "Doet er niet toe met wie hij vrijt, het gaat om zijn integriteit".
Het commentaar op zijn nieuwe natuurwet spreekt boekdelen.



De tijden zijn voorbij dat wanneer een ondernemer winst maakt hij dan gaat investeren om banen te scheppen. Hij zal vooral investeren in automatiseren om minder werknemers in dienst te houden, dat levert meer winst op. De afgelopen regeringen hebben het gemakkelijk gemaakt om werknemers te ontslaan. Wie als werknemer nog hoopt dat rechtse partijen voor hun belangen opkomen is wel erg naïef.

Jodenvervolging tijdens de bezetting

Waarom zijn er tijdens de Tweede Wereldoorlog meer joden uit Nederland gedeporteerd en vermoord dan uit andere West-Europese landen? Op deze schrijnende vraag geeft Jodenvervolging in Nederland, Frankrijk en België eindelijk antwoord.
Tientallen jaren hebben historici zich beziggehouden met het opmerkelijke verschil in de percentages omgekomen joden uit Nederland (ongeveer 75%) en landen als België (40%) en Frankrijk (25%). De historici Griffioen en Zeller doen in dit boek uitspraken over deze kwestie, waarbij zij zich voor het eerst baseren op grondig en toegespitst onderzoek. Ze hebben gekeken naar de overeenkomsten en verschillen in het bestuur van de bezetters in Nederland, Frankrijk en België, de houding van de overheden en de bevolking en de mogelijkheden van de joodse bevolkingsgroepen om aan vervolging te ontkomen.
De voornaamste oorzaak van het bijzonder hoge aantal en percentages Joodse slachtoffers in ons land, constateren Griffioen en Zeller, was de vrijwel ongelimiteerde macht waarover het Duitse politieapparaat hier beschikte voor het organiseren van deportaties.
In België leidden de protesten van de autoriteiten tegen de razzia's in 1942 ertoe dat deze tijdelijk werden opgeschort.
Een tweede belangrijke oorzaak was de latere opkomst in ons land van georganiseerd verzet en onderduikmogelijkheden.
Ten slotte werd het percentage Joodse slachtoffers in Nederland gedeeltelijk bepaald door de inschakeling van de Joodse Raad bij de deportaties en de aanvankelijke reacties van de Joodse bevolking op de Duitse methoden van misleiding en intimidatie. Deze legale 'ontsnappingsmogelijkheden' weerhielden veel Joden van onderduiken maar bleken uiteindelijk een verraderlijk onderdeel te vormen van het deportatiesysteem.